ua pl

Malownicze miasteczko Bóbrka leży jakby na dnie doliny-miski. Wały, jakie ochraniają Bóbrkę od wiatrów, porosły stuletnimi sosnami. Na horyzoncie gęste lasy. Przez Bóbrkę przepływa rzeczka o takiej samej nazwie jak miasto Bóbrka, taka wielka jak same miasto.

Bóbrka

 

PierwszewzmiankioBóbrceznajdują się wHalicko-WołyńskiejHistoriiod 1211 roku. Tam jest powiedziane, że dawniej były dwie wsie – Bóbrka Stara i Bóbrka Nowa. Także wspomina się rzeczka Bóbrka, dawniej nazywana Bóbreczką, które było miejscem, gdzie były bobry – obiekty polowań w Dawnej Rusi.
Osada była własnością polskiego króla i wchodziła w skład Litewskiego starostwa. Miejscowi rzemieślnicy: kaletnicy (wyrobnicy skór),  przetwórcy wyrobów skórzanych, szewcy, także kupcy, płacili podatki lwowskiemu staroście jako przedstawicielowi królewskiemu.
Jak to bywało w tamtych czasach,   Bóbrkę często zdawano feudałom w arendę. Przywilejem Kazimierza IV w 1469 roku Bóbrka otrzymała magdeburskie prawa, dzięki którym dozwalało się urządzać jarmark dważdy na rok i jeden raz w tygodniu (zawsze we wtorki) prowadzić targi. Przywilej Zygmunta Augusta potwierdził w 1569 roku nadane prawa, nawet pozwolił trzeci coroczny jarmark, a także targi we wtorki i soboty. Mieszczanom także pozwalano warzyć piwo dla własnego użytku.
W 1474 roku wielki pożar zrujnował prawie całe miasto. W następstwie tego rząd zwolnił Bóbrkę od podatku na następne 10 lat.
W 1502 roku turecko-tatarski najazd zrujnował doszczętnie miasto.
Bóbrka długo nie mogła otrząsnąć się (powstać z ruin) po tym spustoszeniu: po lustracji w 1621 roku królewscy urzędnicy nie mogli znależć żadnego furażu (prowizji dla utrzymania ludzi i zwierząt)!
W 1638 roku Sejm Polski stwierdził, że Bóbrka prawie całkowicie jest w niemocy i znowu zwolnił miasto na 4 lata od opłaty podatków.
Kiedy w 1648 roku do miasta weszły wojska kozackie, miejscowy cech szewców podarował im 80 par butów, a cech rzemiosł skórnych – 60 kożuchów.  
Polsko-szwecka wojna (1655-1660 latach) doprowadziła miasto do całkowitego upadku. Po lustracji w 1661 roku w Bóbrce było tylko 26 budynków, na stanie sprzed wojny – było 150 budynków. Dopiero w 1765 roku było już 300 domów. Mimo tego w Bóbrce żyło bardzo dużo mieszkańców nie posiadających własnych pomieszczeń – nazywano ich chałupnikami. W 1790 roku miasto zostało przyznane znanemu magnatowi hrabiemu Skarbkowi.
W 90 – tych latach XVIII wieku zostały otwarte pierwsze zakłady nauczania początkowego: dwuroczna (trywialna) i trzyletnia (normalna) szkoły.
W 40-tych latach XIX wieku w Bóbrce mieszkało 3000 ludzi.
W mieście pracowała tekstylna manufaktura.
Przejeżdżając przez miasto zauważamy wysoki pagórek z kaplicą, porośnięty sosnami – ulubione miejsce odpoczynku Iwana Franko, który odwiedzał od czasu do czasu pisarkę Ulanę Krawczenko. Ona tutaj była nauczycielką w latach 90 – tych XIX stulecia i pozostawiła po sobie ciekawe opowiadania o Bóbrce.
Najciekawszym, z krajoznawczego punktu widzenia, zabytkiem Bóbrki jest  starodawny, obronny kościół Św. Mikołaja. Świątynia zostało ufundowana znamienitym rycerzem polskim Zawiszą Czarnym w dalekim 1404 roku. Obok kościoła zachowała się murowana dzwonnica.
Jednak posługując się innymi żródłami, 1211 rok jest pierwszym istniejącym zapisem o istnieniu nie miasta Bóbrka, a tak samo nazywającej się rzeki. Samo zaś miasto zaczyna mieć swoje zapisy w tekstach żródłowych tylko zaczynając od 1436 roku jako własność Wnuczka z Kutna. (Porównaj - Tomasz Zausza, Kościół parafialny w Bóbrce, fragmenty)
 
Według innych żródeł, już w XIII wieku na miejscu dzisiejszej Bóbrki była wspólnota prawosławnych mniszek (sióstr zakonnych), jednak nie można tego twierdzić z pewnością, z powodu braku historycznych żródeł.
Podczas archeologicznych wykopalisk, prowadzonych w 1987 roku w centrum miasta, natrafiono na ślady dawnoruskiego miasteczka, jednak najstarsze dokumentalne żródła dotyczące miejscowości Bóbrka prowadzą do przebywania tutaj Władysława Jagiełły w 1412 i 1417 latach. Podczas tamtych czasów Bóbrka (przed rozbiorami) pozostawała własnością polskiego króla. Królewskimi „przywilejami” nadawanymi dważdy Bóbrce było germańskie prawo, nadane w 1433 i 1489 latach. W zapisach żródłowych mówi się o „oppidum”, jednak w żadnym z dokumentów nie mówi się o nadaniu miejskich praw. Znajdujemy w dokumentach ciekawe informacje o bóbreckich osobistościach przedstawicieli władzy.
Początek daje Wnuczek z Kutna, któremu w 1436 roku król Władysław III zapisał dochód z Bóbrki w wysokości 100 grzywien. Taki sam dokument zachował się i dla Mikołaja Wnuczka, który w latach 1465 - 1467 zmienił swoją pozycję rządzącego Bóbrką Starą na rządzącego Całą Bóbrką.
W 1469 roku król Kazimierz Jagiellończyk, powtarzając dla Bóbrki magdeburskie prawa, przyznał dwa coroczne jarmarki – w tygodniu Święta Bożego Ciała i w dzień Św. Franciszka oraz bazar we wtorek.
W 1474 roku ten sam władca zwolnił mieszkańców Bóbrki na 10 lat z podatków w związku z pożarem, od którego ucierpiało miasto.
W czasach tureckicko - tatarskiego najazdu (1498 rok) Bóbrka była spalona. Z tego powodu królewskim dekretem z 1502 roku została całkowicie zwolniona ze wszystkim finansowych zobowiązań na okres 10 lat.
W maju 1518 roku bóbreckich mieszczan znowu zwolniono na 8 lat od wszelkich opłat (z wyjątkiem cła i czopowego) ze wględu na szkody, jakich Bóbrka zaznała od tatarów. To nie było końcem nieszczęść, które spotykały Bóbrkę, ponieważ z aktu zwolnienia mieszczan od wszystkich opłat z 1539 roku, dowiadujemy się o 2 wielkich pożarach, jakie zrujnowały miasto. Zapewne przez te pożary Bóbrka nie wystawiła żołnierzy na wojnę i za to miała być poddana pod sąd królewski w 1559 roku.  
W 1532 roku arcybiskup lwowski Bernardyn Wilczek otrzymał pozwolenie na zakup Bóbrki wraz z okolicznymi wsiami w związku z otrzymaniem wójtowstwa. Arcybiskup otrzymał „na dożywocie” miasto Bóbrkę razem ze wsią Sarniki, a w 1551 roku Bóbrka (i kilka wiosek) były przekazane jego następcy, arcybiskupowi Piotrowi Starzechowskiemu.
W 1546 roku było potwierdzone nadanie praw, jakie otrzymał Starzechowski „ut dignitatem archiepiscopalem decentius traducere possit ”.
Na początku XVII wieku Bóbrką rządzili dwaj zarządcy – Jan Gratus Tarnowski i Jerzy Krasicki, starosta doliński.
W 1661 roku Bóbrka oraz należące do powiatu: Łany, Łanki, Piatniczany i Sarniki były własnością: Tomasza Mianowskiego z małżonką Elżbietą Popławską, Mikołaja Pelczyńskiego i jego żony, Jana Godlewskiego z żoną Zofią Misławską, Andrzeja Łagodowskiego, Jana Koleka, Mikołaja Turskiego z żoną Agnieszką Karnkowską.
Po rozdziale majątki przeszły na własność Kazimierza Krasińskiego, obożnego koronnego.
Co najmniej od drugiej połowy XIX do początku następnego stulecia właścicielem majątku Bóbrka była rodzina Czajkowskich.